My Tragedy

i have a new life now.. as all my frnds know,,may bago akong prospect hehehe…pero mas malabo pa sa tubig ng ilog pasig na mapansin niya ako pero ok lang,,.he makes my day worthwhile kahit may pagka-moody sya minsan.. kahapon kasama ko siya…

A certain M.C keeps popping into my head lately.I haven’t seen him since July of 2003 when I gave him a card as my means of saying thank you for being such an angel.He has generously went out of his way to help me with that precious first step towards professional life.I wonder if he still remembers me.Right now he’s probably busy with his work (he has been planning to resign from it for God knows how long but can’t find the heart to leave those who needs him).

Yes,I admit that during those times when he has been so eager to help me, I had this curious feeling of admiration for him.I can’t help it,ok?He has this gorgeous smile with his chinky eyes and easy way coupled with great shaped-nose and thin lips.MC is few inches taller than me with a lean body built and fair complexion.He’s much older than me though.When I met him back in 1999,he’s probably around 27 already while I was a budding 17-year old then.

He believed in me,you know.He thought that with my brain (ehem J ) it would be so easy for me to reach that infamous ladder of success (which has been very elusive so far). MC used to tell me a lot how “bilib” he was with my flat 1 shining grades which I would easily dismiss as his means of thwarting my mind off the things I would ask him to do for me.

It was his job to help me and I mean that literally coz he’s getting paid for it. (MC is not from an agency that helps you land a job,mind you.He’s from an altogether different jungle where people got rich by providing half-baked education to those hopeful youngsters). With that in mind,I feel he has given me more than what was required of him to do.

Being the helpless and hopeless lassie that I was,it was almost like an impulse for me to call him right away whenever a problem arises that I thought he would be of help.His usual answer is “Oo naman! Ikaw pa, eh ang lakas mo sa akin!”.

There was this time when I had to attend a formal gathering where I was required to speak in honor of the wife of a certain former Senator who passed on a few years ago.My being involved in that was of his doing.I wouldn’t have been there if he had not suggested it to the board of directors of that jungle I was talking about recently.It was one special day when I got to know him a bit more.He showed me his picture when he was just starting out at his job and he was gorgeous.He attributed it to having less stress back then.We two had a picture at the hotel lobby taken,one which I wasn’t able to have a copy of.

When I look back to those years when he was constantly present in my life, I feel a certain glow.I will always see him as my protector and angel for he’s been that in a lot of ways.He is also one of the very few people who managed not to smear their image on my mind.In the meantime,I’ll probably search for him here in a little while….wish me luck !

Medyo matagal na rin akong hindi nakapagsulat dito.Hindi ko na tuloy alam kung paano sisimulan yung kwento.

Sa aspeto ng pag-ibig….si teddy bear, iba na buhay nya ngayon. Sana pwede kong i-tsismis noh..hehehe.Di ko kasi alam kung public knowledge yun kaya hndi ko na lang muna babanggitin yung changes na yun sa life nya. Naapektuhan ako dahil nahirapan akong mag-adjust. Parang bigla akong nawalan ng isang alahas na napakataas ng value…hindi na ko pwedeng maging katulad ng dati sa kanya dahil iba na sitwasyon ngayon.bahala kayo magisip kung bakit…hehe…ask nyo sya…wish ko lng magsabi senyo yun…(cge na nga,,kasi magpapa-pari na sya…nyehehehe….) Pero ang point ng paragraph na ito ay ang magthank you sa kanya, Sa lahat ng apologies na   hindi mo naman na dapat ginawa dahil hindi na sana kelangan, pero dahil sa pagpapahalaga mo sa kin,ginawa mo pa rn..slamat po. (kasi para kang humingi ng sori dahil lang sa humihinga ka,nkakatawa di ba? tipong "Andy,sori kasi kelangan kong huminga":) lAgi mong tatandaang masaya ako sa kung ano man ang meron ka ngayon. Support till the end.Gusto ko na sanang magpaalam sa pagkakaibigan natin,pero pinag-iisipan ko pa yun kaya hindi ko pa sinabi sau.OK LANG PO AKO. Slamat sa pag-iisip sa mararamdaman ko… kht hindi na dapat..sa dahilan ng pagbabago…private message na lang,baka may makatunog eh…hehehe…sori..gusto ko lng i-share sa lahat kung gaano ka kabuting tao. Hindi ka naman nila kilala noh, siguro nasa 10 ang sa frnster ko nakakakilala sau teddy.safe ka.

Pgkatapos ng buhay ko sa Sencor,napunta ko sa isang mas magandang kumpanya. Nagkaroon ng mga bagong kaibigan.Sina Quel, Palen, Tino at Ash. Mga ka-batch ko rin sa work.Mostly puro tawa lang ang ginawa ko sa kumpanyang yun dahil kay Palen at sa pag-ibig ni Wanda girl (personal ko na lang kwento sa mga frnds kong curios, kasi ka-frndster ko si wanda,baka mabuko…hehhehehe).Sa loob ng dalawang buwan na pananatili ko sa Savant,naging masaya ko,kaya hanggang ngayon malungkot sa rin ako sa PIA dahil siguro hinahanap ko pa rin yung mga kaibigan ko dun.Miss ko na yung paghihintay namin kay Tino,tapos paglabas nya ng pinto,magba-ba-bye kami, sabay alis at maiiwan siyang mag-isa dahil iba ang way nya.Ang MALING sa karenderya ni manang tuwing 5am, ang tuna ni ash gabi-gabi, ang pagtambay ko sa yosi area kasama sila, ang paghihimutok pag mortgage ang nakukuhang dokumento, ang "wlang iwanan" na pilosopiya kahit tapos na ang iba at dapat nang matulog. Miss ko na rin pala yung flat tops,Ash…pati na yung japanese anime tracks mo :)yung Lola Ely’s sa Tayuman,gusto kong balikan para lang kumain ulit ng lumpiang shanghai.Isang araw,gagawin ko yun.Marami akong natutunan,masaya palang magpuyat, masaya palang kumain ng chinese food pag nakaka-300 docs ka na per night, mas masaya pag release of mortgage or assignment ang naibigay sayong gagawin.Masarap magkaroon ng mga kaibigang ASTIG!!! ADIK!!!(sa trbaho lang po) at SUNOG BAGA.hehehe..frustration ko kasi yun.Sa inyong 4..salamat po ng marami. Yung last night ko nang hinatid nyo ko sa sakayan,huli kong nakita yung mga mukha nyong nakangiti kaya hindi ako naiyak,gusto ko kasing yun yung baunin ko sa isip ko bago ko kayo iwan. Salamat ha….

Picture this…

Isa akong batang may sakit na leukemia, isa ka ring batang may sakit na leukemia. Naging magkatabi yung higaan natin sa ward ng isang ospital. Naging magkaibigan tayo.

Sa ibabaw ng lamesa mo, may isang malaking teddy bear na nakapatong. Sabi mo sa akin, mtagal na syo yun. Mahal na mahal mo at iniingatan kasi matagal bago mo nakuha yun, matagal bago binigay ni Lord sa iyo.

Isang araw, may dumating kang bisita, ninang mo yun. May dalang
isang napakagandang bagong teddy bear. Sa anak daw niya yun,
pinahiram lang sayo. Pagdating daw nun galing U.S, saka na lang nya kukunin ulit sa iyo. Pero matagal pa yun.

Ang ganda talaga nung teddy, mas maliit nga lang yung nasa mesa mo, pero mas maganda yung kulay netong bago.Tuwang tuwa
ka. Sinasabi mo sa akin na pakiramdam mo, malapit ka ng gumaling dahil sa bago mong teddy. Ako naman, tuwang tuwa din para sa iyo, gusto ko kasi yung masaya ka kasi kaibigan kita. Lagi mong katabi sa pagtulog yung laruan, halos ayaw mong ihiwalay sa katawan mo. May mga gabing nagigising ako sa iyak mo, tapos makikita kong yakap mo yung teddy at dun ka umiiyak, dun mo isinusumbong kung gaano kasakit yung nararamdaman mo. Tapos, iiyak na rin lang ako kasi naaawa ako sa’yo.

OO, maganda talaga yung teddy bear mo, dati kasi may ganun din ako kaya lang, nawala. Hindi ko na matandaan kung paano. Parang ganun din yung itsura at epekto sa akin nun. Pero talagang mas maganda yung kulay ng manika mo.

Tuwing sinasalinan ka ng dugo at iniaalis sa kwarto natin, sa akin
mo iniiwan yung teddy bear. Sa akin mo pinagkakatiwala. Mabait ka
naman kasi eh, alam mong wala akong laruan, kaya minsan talagang pinapahiram mo sa akin yun. Lagi mongpinagbibilin na ingatan ko’
yung manika at alagaan. OO naman, gandang ganda ako dun sa laruan eh. Sa dalas na nasa akin yun, sobra ko nang nagustuhan.
Nakakaramdam na ako ng inggit, mali na ‘to. Sa’yo kasi yun. Wala
akong karapatan dun. Pero hindi nga rin pala iyong-iyo dahil hiniram mo lang din yun. Pero mas nararapat ka kasing magmay-ari kay Teddy Bear, kaya sa isip ko, sa paniniwala ko sayong sayo siya. Nahihiya akong sabihin sa’yong yung manika mo na rin yung
kinukuhanan ko ng pag-asa, na siya na rin yung kinukuhanan ko ng
saya. Mali ba yun? hindi ko naman inaagaw eh, tinitingnan ko lang
mula sa malayo.  May isa ka pa namang teddy bear eh, yung nasa mesa mo. Halos kinalimutan mo na nga yun dahil sa bagong mong laruan. Nakakaawa siya. Naawa din ako sa sarili ko dahil hanggang tingin lang ako. Pero ito kasi yung tama. Hindi ko dapat agawin at gustuhing mapasaakin yung isang bagay na tanging kinukuhanan mo ng lakas. Na tanging kinukuhanan ko rin ng lakas.

Eto ang tanong, kung kayo yung batang kaibigan ko, ipapaubaya mo ba sa akin yung manika? Hahayaan mo ba kong maging masaya? Pero ayaw kong kunin sa yo yun, baka kasi ikamatay ng pag-asa mong patuloy na kumapit sa buhay. Ibibigay mo sa akin yun? Paano kung hindi manika yung tinutukoy ko? Paano kung siya????? Ayaw kitang saktan…

Sa loob ng halos apat na buwan, nagawa kong ngumiti kahit madilim ang paligid ko, kahit marami akong dahilan para umiyak, dahil yan sa inyo. Sa bagong mga kaibigang tumatak ng husto sa puso ko. Bumuo pa nga tayo ng pamilya di ba? Sabi nga ni Itay, dapat solid pa rin, oo naman, kahit pa nga limitado na lang sa limang minuto kada araw na pwede ko kayong makita at makausap.

Salamat pa rin sa limang minuto.

Malapit na namang matapos ang chapter na to, sa March 11, judgement day, magpapaalam na tayo. Gusto ko lang magpasalamat. At kahit saan ako pumunta maiiwan sa akin ang pinakamasayang apat na buwan ng buhay ko kasama kayo… muli, salamat.

I have never been happier in my entire life than I am this very moment. Sans the sentiments about lost love and frustrating moments that false hopes generously provide.Now,  I am complete.

I have come to realize that it would be a waste of time to grope for something that wasn’t really there, that it only hurts to look back and see how things have changed (that’s why I won’t do it anymore), that I really really have to move on and throw away my excess baggage. Today I will finally say goodbye to THE ONE that bruised me the most. But I will do it not without tears for we shared good times as well as rotten ones. I will leave the memories behind and pray hard that someone better comes along. I miss him a lot, that much I have to admit, but life doesn’t end because he’s gone. I have a life of my own to live. I believe that he left me to give me a chance of finding someone who could truly make me happy. That thought comforts me and ease my pain, however minimal.

This will be the last time that I will think of you…this will be the last time that I will speak of you… and hopefully the last time that I will love you…   

Isang usok na bawal
Isang damdaming di pwedeng ipaalam
Ganyan ang tingin ko sayo
Isang malayong bituing di ko halos matanaw
Layuan mo ako, ayokong isipin ka

Hindi ko pwedeng maramdamang gusto kita
Hindi ka para sa akin
Nararapat ka sa iba
Layuan mo ako, ayokong isipin ka

Minsan kang pinagmasdan
Nalaman kong saki’y di laan
Lalayo na lang marahil
Hanggang tuluyang masupil ang damdamin
Layuan mo ako, ayokong isipin ka

Just wanna let everyone know that I’m happy, inspite of the fact that I am still on the process of accepting things and truths that I was supposed to have gotten over with a long time ago (but I did not have the courage to do that back then). I’m getting along just fine. Starting to enjoy my new life, new found friends and new chance for love (sana this time around, magkatotoo ang panaginip, at mapagbigyan ang dasal). Things are starting to fall in the right places. It’s easier for me to smile, to laugh and even to cry now. Guess, I’m really ready to let go…finally.

Ngayon ako naniniwalang may mga taong isinilang na walang swerte sa buhay pag-ibig. Siguro nung nagsabog ang Diyos ng love life lucky charms, tulog ako. Kahit kasi anong gawin lagi na lang palya, lagi na lang laos at lagi na lang akong kawawa sa bandang huli.

Pero sabi nila, hanggang buhay daw ang isang tao, dapat itong kumapit sa walang kamatayang PAG-ASA. Kaya lang minsan ang hirap, lalo lang akong umaasa, lalo lang akong inilalaglag ng buhay.

Nasaan na kaya si Kupido? Bakit kaya hindi naman nya subukang dalawin ako minsan…. kahit isang beses lang. Bago mahuli ang lahat…

Sana hindi ka nagbabasa ng blog, sana hindi mo malamang para sa iyo to…

Kahit alam kong panaginip na naman ito, na wala ring pupuntahan lahat, kuntento ako. Gusto kong tinitingnan ka mula sa malayo, gusto kong naririnig yung boses mo kahit hindi ako ang kausap mo. Kaya lang hindi ko maiwasang itanong kung bakit huli na naman akong dumating sa buhay mo, kung bakit huli ka na rin nang dumating sa buhay ko??? Noong una kitang makita, ang sabi ko….ayan, mabuti naman at may mapati-tripan ako dito sa bagong mundong pinasok ko…pero hindi lang pala trip… hindi lang pala basta ganun…kasi iba ka.

Hindi man kita maabot ngayon, hindi mo man malamang ikaw ang tinutukoy ko, kahit wala kang pakialam, ok lang. Alam ko ang pangalan ng mahal mo, nabasa ko sa isang testimonial ng isang kaibigan mo…sana masaya ka sa piling nya…sana hindi ka umiiyak.

Ako, mananatili na lang sigurong ganito, pero uulitin ko…masaya ako.